"ممكن است درميان قاتلان يا شكنجه گران افراد ما، كسانی باشند كه واقعاً باور كرده باشند به: خادم و محق بودن اين گروه ها و خائن و غير محق بودن ما ، چنان فردی، بحسب نيت خادم است ( اما فريب خورده ) و آيا مسلمان ، اجازه دارد خادم به خلق را بكشد؟ و بهمين دليلها بود كه ميگفتم: اگر با آنان بجنگيم، خواه بكشيم يا كشته شويم، قاتليم. و با تسليم شدن به همين موازين اسلامی بود كه الحمد لله به جنگ جاهلانه و شرك آلود گرفتار نشديم. ..... ياران عزيزم به چند بيت شعر حضرت محی الدين عربی كه يك بار برای جمعی از شما خواندم و به مثال موسی و شبان مولای رومی و امثال اينها بيشتر توجه كنيد ......  عرفا بهتر از فقها و متكلمان ارزش انسان و رابطه خالق با خلق را فهميده اند." [1]